napels

If you can drive in Naples, you can drive anywhere!

napels

Autorijden in Napels wordt gezien als een soort zelfmoordactie, een garantie voor deuken, claims en ernstig verdwalen in een doolhof van auto’s. ‘See Naples and die’, maar liever niet in het verkeer.

Van ‘Machtig!’ en ‘Nog nooit zo’n smerige stad gezien’ tot ‘Mijn sieraden werden van mijn lijf gerukt!’. De recensies over Napels lopen uiteen. Vanuit Sperlonga rijden we naar de Zuid-Italiaanse hoofdstad. Waar Lazio eindigt en Campania begint leidt gedumpt vuilnis langs wegen ons in de juiste richting. Soms rijden we over hobbelige stukken en smalle wegen, maar de tolweg is geen must. Op een rotonde passeren we een vers gedeukte auto tegen de vangrail.

‘Parkeer je auto aan de rand van de stad en ga verder met het openbaar vervoer’, luidt het advies. Via Maps selecteren we een parkeergarage aan de rand van het centrum, want dat is lekker dichtbij. Maar als de straten steeds smaller en voller worden en de tomtom ‘Hier links afslaan’ zegt zullen we een gebouw rammen. We rijden eromheen, maar het oogt alsof er nooit een parkeergarage heeft bestaan. Stoppen om ons even te oriënteren kan niet meer. Doorrijden is de enige optie, van de rand van het centrum de leeuwenkooi in.

Vuilnis Napels

Autopolonaise

‘Wie rijdt er dan ook door Napels!’ Deuken in onze huurauto, een claim aan het beroofde lijf. Waren we maar nooit gegaan.

We belanden in een voortkruipende stroom bumperklevende auto’s met aan alle kanten voorbijschietende scooters, af en toe waagt een voetganger zich op het zebrapad. Tweemaal rijden we een parcheggio binnen, zien net te laat dat deze alleen voor vergunninghouders is en wringen ons – na lang aarzelen – weer in de autopolonaise. ‘Ga hier rechts’, ‘Keer om’, de tomtom weet het ook niet meer. ‘Houd je kop!’ We drijven verder mee, alle gevoel voor richting kwijtgeraakt.

De kunst blijkt om niet meer dan een meter tussen jou en je voorganger te laten ontstaan, wil je niet dat een andere auto zich ertussen wurmt en je nooit vooruitkomt. Laat je rechts netjes voorgaan, dan sta je er na vijf minuten nog met een stoet toeterende auto’s achter je. Dring zo voor dat je niet wordt aangereden of aanrijdt – tot dit laatste kan een Napolitaan je ook drijven om zijn torenhoge premie te compenseren – maar laat voor de doorstroming van het verkeer ook links voor. Geef in geen geval richting aan om verwarring te voorkomen.

Klinkt allemaal hartstikke logisch, nietwaar?

Vind een parcheggio

Plots zie ik parcheggio. ‘Ja! Ja! Ik zie een parkeergarage!’ We slaan rechtsaf en gaan onmiddellijk gruwelijk steil naar beneden waar we in een benauwde ruimte belanden met auto’s naast, voor en achter elkaar geparkeerd, zonder tussenpaden. Een paar auto’s staan zelfs op autoliften. Aan een tafeltje zitten drie mannen te kaarten. Hoe laat we terug zijn. Moeten we dat nu beslissen?

‘Hoe láát.’

‘Acht uur?’

Het wiskundige systeem treedt in werking. De een rijdt een auto vooruit, de ander verplaatst de achtergelegen auto en de derde rijdt onze auto de vrijgekomen ruimte in, waarna de andere auto’s er weer voor worden geplaatst. Daarna drukken ze ons een papiertje met het adres in de hand en wensen ons een buona giornata.

Napels bezoek je niet

Volgens Noord-Italianen hebben Zuid-Italianen een probleem met hun benen. In de metro heeft inderdaad niemand haast, alsof je je onder een dorpje bevindt. Met ogen die op half zeven staan krijg je het gevoel in slaap te dommelen als je iemand te lang aankijkt. Rukt in Milaan de ober driftig het bord onder je neus vandaan als je je laatste hap neemt, hier heeft – behalve in het verkeer – niemand haast.

In de hitte gecementeerde lijken gaan aanschouwen met een peuter, daar voelen we weinig voor en we laten Pompeii voor wat het is. Downtown wandelen we door het hart van de Mezzogiorno. Vooral in de tussenstraatjes ligt veel opgehoopt vuilnis: plastic zakjes, tijdschriften, gft, een luier, verder valt het mee. Met de gekleurde huizen die de hoogte in zijn gebouwd, het hese dialect van de Napolitanen, de Vesuvius die over de stad waakt, de hete smoglucht en het idee misschien wel een echt Camorra lid te passeren bestempelen wij Napels als zeer cool. Aan de haven knabbelen we aan onze vis. Nee, Napels bezoek je niet, Napels ervaar je.

Terug rijden we op zijn Italiaans. We halen in over de dubbele streep, staan op linksaf om rechtdoor te gaan en waar de locals vaart minderen doen wij dat ook. Autorijden zal voortaan een lachertje zijn.

Tips voor Napels

  • Rijd niet met de auto Napels in, maar parkeer aan de rand van de stad.
  • Draag je tas diagonaal over je lichaam.
  • Blijf in of rondom het centrum.
  • Draag geen dure kleding, accessoires en schoenen (zakkenrollers schalen je vaak in op je schoeisel).
  • Praat niet luid en duidelijk over geldachtige onderwerpen. Zakkenrollers verstaan altijd meerdere talen voldoende – en werken trouwens ook vrijwel altijd in groepen.
  • Wimpel praatjesmakers direct af, ook arme vrouwen en bedelende kinderen.
  • Vraag rustig de weg in winkels en horecagelegenheden, Napolitanen helpen je over het algemeen graag.
  • Raak niet gefrustreerd als je er na je cursus Italiaans nog steeds geen snars van begrijpt, Napolitaans is een zwaar dialect.

Buon viaggio!

3 Replies to “If you can drive in Naples, you can drive anywhere!”

  1. Het klinkt mij allemaal bekend.

    Ik ervoer het vorig jaar 2 weken voor de kerst.
    Ik was voor mijn werk in Bari en zou met het vliegtuig vanuit Napels naar huis vliegen.
    Ik had dan ook een dag ingepland om Napels te verkennen.
    Vanuit Bari naar Napels is een 3 uur durende autoreis en in de avond was dit zeer goed te doen.
    Goed uitgebouwde tolwegen waar wel enige Flitspalen staan.
    Toen ik Napels naderde werd het uiteraard drukker. Ik nam de afslag van de snelweg en bevond mij opeens op een soort bergpas die naar beneden ging.
    Daar ging de weg van een eenbaansweg weg direct over naar een officiële tweebaansweg maar de weggebruikers maakten er een driebaansweg van. Van het ene op het andere moment kwam ik van een rustige Oase in een Chaotische nachtmerrie terecht. Niemand hield zich aan de regels maar iedereen nam de voor hem/haar beste gelegenheid waar om een meter vooruit te komen.
    Als je daar dan met je Huurwagen in het donker rondrijd, is dit geen pretje.
    Mijn Hotel zou volgens de GPS aan de andere kant van de straat liggen. Geen haar op mijn hoofd wat er aan dacht om tegen de middenlijn aan voor te sorteren en het knipperlicht uit doen om naar links te gaan. Daarbij was mijn Hotel ook niet te zien op de plaats waar het zou moeten zijn. Ik heb dus de hele weg maar afgereden tot ik bij een rotonde aankwam en daar de mogelijkheid waarnam om weer terug te rijden.
    Toen ik bij de plaats kwam waar mijn Hotel zou liggen was er geen straat naar rechts waar het misschien zou kunnen zijn. Het bleek later, nadat ik de situatie te voet had onderzocht, er naar rechts een 2 meter brede en hoge doorgang was onder een huis door, waardoor men op een straatje uitkwam waar het Hotel aan lag. Hier was ik normaal nooit naar binnengereden want het leek alsof men bij iemand privé zou uitkomen.
    De parkeergelegenheid bij het Hotel was een Prive-parkeerplaats in een kelder van iemand. de auto’s stonden 6 rijen dik en op Liften. Er zaten 4 man aan een tafeltje koffie te drinken. Er werd enkel Italiaans gesproken maar via een app van de “Kapo” werd alles in het Engels vertaald. Hij wilde alleen weten wanneer ik weer uit het Hotel zou vertrekken en dat ik dan de wagen weer kon ophalen. Nadat ik hem vertelde dat ik de volgende dag naar de Vesuvius en Pompeji zou gaan keek hij een beetje raar maar alles was in orde. De volgende dag zou hij ervoor zorgen dat de wagen klaar stond. Ik kreeg een briefje met een datum en tijd erop en er werd “Ciao” gezegd. Hier moest ik het maar mee doen. Het is toch altijd raar dat je als toerist dit dan maar accepteert en hoopt dat het allemaal goed gaat. In Nederland zou je nooit de sleutels afgaven en enkel een handgeschreven briefje accepteren zonder echt te weten wat ze met je wagen gaan doen.
    Nadat ik van een goede nacht had genoten was ik de volgende dag om 08.00 uur weer bij de garage waar ik het briefje afgaf. De wagen stond binnen 2 minuten naast mij. Schijnbaar zat er toch ergens een systeem in.
    In de ochtend heb ik de Vesuvius beklommen. en in de middag heb ik in Pompeji rondgelopen. Zo had ik de 2 grote Trekpleisters voor 15.00 uur al afgevinkt. Nu wilde ik in Napels het Castel dell’Ovo gaan bekijken en daarna wat eten en shoppen, want het was 2 weken voor Kerst dus het was vast gezellig in de stad. Had ik dat maar niet gedaan.
    Nadat ik in de stad arriveerde was het een grote ongelofelijke Chaos. In de buurt van de haven waren er wegwerkzaamheden waardoor je over een Kilometer een half uur deed. Als er rechts over een lengte van 30 meter een strook bij een bushalte was, dan reden de inheemsen over die strook zodat ze 2 wagens konden inhalen en duwden de wagen dan weer in de file. En dan die Scooters. Ze laveren de hele tijd tussen de wagens door. In een huurauto is dit geen pretje daar je steeds denkt dat ze een kras op de Auto maken, waarmee de Borgsom zou zijn verdwenen. Nadat ik in twee uur 3 Km ben vooruit gekomen had ik er genoeg van. Het was al donker en het Castel dell’Ovo kon me gestolen worden. Ik keek op de GPS en zag dat ik hemelsbreed 5 Km van mijn hotel was verwijder. Ik gaf dus op de GPS mijn Hotel als einddoel in. Had ik dat maar niet gedaan! Ik ging ervan uit dat de GPS de grote wegen zou nemen. Dus niet! Ik heb naar mijn gevoel elk klein steegje en spelonk van Napels gezien. Links stonden de auto’s schuin geparkeerd en rechts stonden de Terrasjes waar iedereen aan zat. Achter je Scooters die je inhaalden en toeterden. Hoe vaak ik niet gedacht heb dat ik iemand van het terras zou rijden of dat ik een dikke kras van een geparkeerde auto zou ontvangen. Het zweet gutste van mijn voorhoofd. Het koste mij alle moeite om alles juist in te schatten. En dat allemaal in het donker.
    Ik heb 1,5 uur rondgereden om bij het Hotel te geraken en toen ik er bijna was kwam ik iets tegen wat ik nog nooit had gezien.
    Ik moest in de kleine straatjes haarspeldbochten rijden om een kleine heuvel op te komen midden in de stad. De haarspeldbochten hadden echter geen ronde bocht zodat je met een krappe draai de bocht kon halen. De straten liepen 180 ° tegen elkaar omhoog. Daar kon je onmogelijk tegenop. Na 4 pogingen om door de eerste bocht te komen, wist ik niet meer verder en was radeloos. Toen zag ik een oud vrouwtje vanaf een balkon wijzen wat ik moest doen. Eerst terug naar de basispositie en na 3 keer steken op aanwijzingen van het vrouwtje lukte het me de eerste bocht te meesteren. Toen ik erdoor heen was zag ik haar nog gebaren dat ieder klein kind dat kan. Toen ik wist hoe het moest ging het best wel aardig. Elke bocht 3 keer steken en je bent er doorheen. Dat ze zoiets maken is eigenlijk een schande maar in de smalle straatjes in Napels een zegen. 5 minuten later was ik bij het Hotel waar ik de wagen weer parkeerde in de “Parkeerplaats”. De “Kapo” moet aan mij gezien hebben, toen ik de uit de wagen stapte, dat ik er genoeg van had. Het eerste wat hij via de App aan mij vroeg was: Driven in Naples, needs a special Driverlicense? Ik had nog nooit zoiets waars gehoord als toen. Na hem kort via de App te hebben uitgelegd wat ik allemaal in de straten van Napels had beleefd, zei hij dat hem dit elke dag meermaals ter ore komt van alle toeristen.
    Die avond heb ik de wagen laten staan en ben naar het centrum gelopen waar ik in een half uur was. Tijdens de kersttijd was het er erg druk en zeer sfeervol. Een aanrader voor Kersinkopen met 18° in de avond.
    De volgende dag ben ik naar de Luchthaven gereden waarbij mij gelijk opviel hoe kort ik langs de wagens reed. Zo heb ik dus ook de vorige avond langs te terrasjes, scooters en auto’s gereden zonder het te weten. Misschien was dat ook maar beter zo!
    Nadat ik de wagen had ingeleverd heb ik nog eens een rondje er omheen gelopen. Er was geen krasje op te zien. Ik was zo trots als een pauw.

    Kortom Napels is met zijn bezienswaardigheden een bezoek waard. Het is zeker een stad waar ik nog eens terugkom. Maar dan wel zonder wagen. Alles gaat dan met de Metro of de Taxi.

    Ciao!

  2. Wat herkenbaar, Henk. Al heb jij het stukken zwaarder gehad dan wij. Doorgaans beland je of per ongeluk in het Napolitaanse verkeer of je denkt: het zal wel meevallen. Overigens is jouw reactie een blog op zich waard. Erg leuk deze input tijdens de lockdown!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *